Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ειδήσεις και σχόλια μέσα από παλιές φωτογραφίες.


                                                                        Ερευνά και γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης.
 

Από το φωτογραφικό αρχείο της συλλογής του φίλου μου Παναγιώτη Δριτσάκου, εξακολουθώ να παρουσιάζω ειδήσεις ελάσσονος σημασίας από μια εποχή η οποία καταγράφηκε τότε επαρκώς στον τύπο μέσα στις καταχωρήσεις των εφημερίδων ή στους σχολιασμούς του ραδιοφώνου και πέρασε στην ιστορία, αφού πρώτα τα εφήμερα γεγονότα της απασχόλησαν την καθημερινή κοινωνική πολιτική κι αθλητική ζωή αρκετών Αθηναίων αλλά και πολλών Ελλήνων.   


 

11 Φεβρουαρίου 1951. Στιγμιότυπο μιας τελετής. Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Χριστόφορος ο Β΄ παρασημοφόρησε στο κινηματοθέατρο ΠΑΛΛΑΣ τριάντα καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, πέντε Ακαδημαϊκούς, πέντε φοιτητές, επτά αστυνομικούς και οκτώ πολίτες για την δράση τους στην Εθνική Αντίσταση κατά το διάστημα της κατοχής. Εξυπακούεται η εθνικοφροσύνη τους..
Ο Χριστόφορος, κατά κόσμον Χαράλαμπος Δανιηλίδης (1876 - 1967), εκτέλεσε τα καθήκοντά του από τον Ιούνιο του 1939 έως τον Νοέμβριο του 1966, όταν παραιτήθηκε για λόγους υγείας.






29 Μαρτίου 1956. Από μια σειρά φωτογραφιών θρησκευτικού περιεχομένου που θα αναδείξω σε άλλη ανάρτηση. Τον εκλεγέντα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δωρόθεο επισκέφτηκαν και συγχάρηκαν ο Υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Τσάτσος μαζί με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτη Μπρατσιώτη (1889 - 1982).






30 Μαρτίου 1956. Στιγμιότυπο από την συνάντηση του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δωροθέου με τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. 






1969. Αγώνες μπάσκετ μπολ ΣΙΣΜ. ΣΙΣΜ είναι η απόδοση στα ελληνικά των αρχικών από τα γαλλικά CISM, Conseil International du Sport Militaire, Διεθνές Συμβούλιο Στρατιωτικού Αθλητισμού (στην αγγλική International Military Sports Council, ίδρυση στα 1948). Συμμετέχουν οι εθνικές ομάδες ενόπλων κάθε χώρας. Είναι περισσότερο γνωστές οι ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Η Ελλάδα έγινε μέλος από το 1950 και φιλοξένησε τους αγώνες μπάσκετ στα 1963 (11 χώρες), στα 1969 (4 χώρες: Γερμανία - ΗΠΑ - Γαλλία - Ελλάδα), στα 1975 (12 χώρες) και στα 1991 (16 χώρες). Εδώ οι αγώνες μπάσκετ στο Παναθηναϊκό Στάδιο με την Εθνική Ενόπλων Ελλάδος και Εθνική Ενόπλων Γαλλίας. Αποτέλεσμα, 85 - 57. Ο θεσμός συνεχίζεται με τον τίτλο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων ή Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες (Military World Games).




 

6 Ιουνίου 1957. Με κάθε επισημότητα έγιναν τα εγκαίνια των επί της οδού Όθωνος γραφείων της νέας Ολυμπιακής Αεροπορικής Εταιρείας (Ολυμπιακή Αεροπορία ή OLYMPIC AIRWAYS) του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση παρουσία του Υπουργού Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Τσάτσου, πολλών επισήμων και πλήθους κόσμου. Στην φωτογραφία, ο Ωνάσης ασπάζεται την χείρα του Αρχιεπισκόπου Δωροθέου. 






Το επιβατηγό και οχηματαγωγό πλοίο ΕΓΝΑΤΙΑ των Ελληνικών Μεσογειακών Γραμμών των αδελφών Γιαννουλάτου (Νηολόγιο Πειραιώς 1760). Ήλθε από την Χάβρη στον Πειραιά την Παρασκευή 29 Ιουλίου 1960. Στις 31 έκανε κρουαζιέρα στον Σαρωνικό με επισήμους. Το πρώτο ταξίδι από Ηγουμενίτσα πραγματοποιήθηκε στις 1 Αυγούστου 1960, ημέρα Δεύτερα, με προορισμό το Brindisi. Παρών ο Υπουργός Δημοσίων Έργων Σόλων Γκίκας. O Υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Τσάτσος εκφώνησε τον λόγο εγκαινίων και επιβιβάστηκε σε αυτό μαζί με την σύζυγό του Ιωάννα και τους άλλους επίσημους. Στην Ιταλία συναντήθηκαν με τον Υπουργό Τουρισμού Φόλκι. Το ΕΓΝΑΤΙΑ ταξίδευε στο Ιόνιο και στην Αδριατική (Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Κέρκυρα - Brindisi αλλά και σε ενδιάμεσα αγκυροβόλια του Ιονίου) μέχρι το 1995. Κατά διαστήματα ερχόταν και στο Πειραιά, νομίζω είχε αποσυρθεί στην Ελευσίνα. Διαλύθηκε στην Ινδία το 2001. Σε ειδικό φιλμάκι των επικαίρων διασώζονται τα εγκαίνια του πλοίου: «Δρόμοι θαλασσινοί. Άνεσις, ήλιος, χρώματα, πολιτισμός, στοιχεία που περιμένουν τον τουρίστα απ’ όποιον δρόμο και να έλθει στην Ελλάδα..»  






                21 Οκτωβρίου 1960. Μακέτα επέκτασης και διαρρύθμισης του αερολιμένα στο Ελληνικό. 






Αεροδρόμιο Ελληνικού Αθηνών. 10 Μαρτίου 1961. Άφιξη αεροπορικώς 51 Αμερικανών με τις συζύγους τους ως «πρεσβευτές καλής θελήσεως» για περιοδεία στην Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία όπου θα έλθουν σε επαφή με διάφορες κοινωνικές τάξεις.






Athens airport. Αεροδρόμιο Ελληνικού Αθηνών. Διακρίνουμε ένα αεροσκάφος της KLM - ROYAL DUTCH AIRLINES. Φωτογραφία του 1963.






20 Οκτωβρίου 1966. Από την άφιξη του Γιουγκοσλάβου πρωθυπουργού Στάμπολιτς στην Αθήνα. Τον υποδέχτηκαν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ο Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Τούμπας και ανώτεροι υπάλληλοι του Υπουργείου Εξωτερικών. Ο Σέρβος Πέταρ Στάμπολιτς (1912 - 2007) ήταν Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου (Πρωθυπουργός) από 29.6.1963 έως 16 Μαΐου 1967. Ο Ιωάννης Τούμπας (1901 - 1995) ήταν Υπουργός Εξωτερικών από 11.5. έως 22.12.1966.






5 Αυγούστου 1968. Ο Αντιστράτηγος κι Αντιβασιλέας Γεώργιος Ζωϊτάκης υποδέχτηκε τον Αρχιεπίσκοπο Γαλλίας και Δυτικής Ευρώπης Μελέτιο μαζί με αντιπροσωπία ελληνοπαίδων διαφόρων προσκοπικών οργανώσεων της Ευρώπης. Ο Γεώργιος Ζωϊτάκης (1910 - 1996), χρημάτισε αντιβασιλέας από 14.12.1967 έως 21.3.1972. Ο Μελέτιος, κατά κόσμον Ιωάννης Καραμπίνης (1914 - 1993), διετέλεσε ο πρώτος ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Γαλλίας από 22.10.1963 έως 9.6.1988.






10 Μαΐου 1969. «Χθες, εις τον Όμιλον Αντισφαιρήσεως, ήρχισαν οι Διεθνείς Αγώνες Τέννις μεταξύ των Ομάδων Ελλάδος - Ρωσίας διά το Παγκόσμιον Κύπελλον Νταίηβις». Το Davis Cup ξεκίνησε στα 1900 στην Αμερική και ιδρυτής του θεωρείται ο Dwight Davis (1879 - 1945). Εκείνη την εποχή (1966) οι αγώνες στην Ευρώπη είχαν χωριστεί σε Ευρωπαϊκή Ζώνη Α΄ και Ευρωπαϊκή Ζώνη Β΄. Στα 1969 νικήτρια αναδείχτηκαν οι ΗΠΑ έναντι της Ρουμανίας με διαφορά 5 - 0.






11 Μαΐου 1969. Στο Πανελλήνιο Συνέδριο των Προσκόπων έλαβαν μέρος αντιπροσωπίες από όλα τα διαμερίσματα της χώρας καθώς και απεσταλμένοι από την Λιβύη, την Βεγγάζη, την Αλεξάνδρεια, το Λονδίνο, το Παρίσι και την Κύπρο. Στην λήξη του πραγματοποιήθηκε μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου μεγάλη παρέλαση 6.000 προσκόπων και ανιχνευτών. Παρόντες, ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Στυλιανός Πατακός, η ηγεσία του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων και άλλοι επίσημοι. Στην φωτογραφία βλέπουμε τους σκιέρ προσκόπους.






19 Ιουνίου 1969. «Χθες, εις το γήπεδον του Π.Α.Ο. εσυνεχίσθησαν οι αγώνες Σ.Ι.Σ.Μ. διά το Παγκόσμιον Πρωτάθλημα Στρατιωτικού Ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων Ελλάδος και Ιράκ». Στην φωτογραφία μια φάση του αγώνα στον οποίο οι δύο ομάδες αναδείχτηκαν ισόπαλες 1 - 1. Πρωταθλήτρια βγήκε η Ελλάδα αφού η Αλγερία αποχώρησε στο 80 λεπτό χωρίς τέρμα (0 - 0). Την τρίτη θέση πήρε το Ιράν που νίκησε την Νότια Κορέα με 1 - 1. Στην Ελλάδα αγώνες ΣΙΣΜ ποδοσφαίρου έγιναν στις 12/14.11.1952 (6 χώρες), στις 20/26.6.1963 (10 χώρες), στις 15/26.6.1969 (13 χώρες).     






Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Φωτογραφικές αναμνήσεις από το παρελθόν.


                                                                         Ερευνά και γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης.
 
Έχουμε τόσα πολλά ακόμα να δούμε μέσα από τις παλιές φωτογραφίες που μου εμπιστεύτηκε για δημοσίευση ο φίλος μου Παναγιώτης Δριτσάκος!
Να αντλήσουμε αναμνήσεις και στιγμές από καταστάσεις που συμμετείχαμε εμείς ή οι δικοί μας στα χρόνια εκείνα, που είχαμε δει, ακούσει ή διαβάσει σαν ήμασταν παιδιά ή έφηβοι και που τώρα οι νεώτεροι - ασχολούμενοι με την έρευνα του παρελθόντος - μαθαίνουν κυρίως μέσω των αναρτήσεων του διαδικτύου.

Όπως προείπα μάλιστα, με τις παρούσες εικόνες, εμπλουτίζεται ακόμα πιο πολύ το φωτογραφικό μέρος της ενημέρωσης με σπάνιο οπτικό υλικό.  

 
ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! 27 Ιανουαρίου 1958. «Η πόλις των Αθηνών εκαλύφθη υπό πυκνής χιόνος και οι Αθηναίοι εξεχύθησαν εις τους δρόμους και τα προάστεια διά να χαρούν τον χιονοπόλεμο».





ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΘΗΝΑ. Μια άποψη από την περιοχή του Ζαππείου. «Η κατάλευκη παρθενιά του χιονιού εκάλυψε χθες, απ’ άκρου εις άκρον, την Αθήνα. Οι χοντρές νιφάδες της "βορεινής νύμφης" κάθησαν απαλά, διακριτικά στις στέγες των σπιτιών, στα οχήματα, στα δένδρα και στις αιώνια σιωπηλές μαρμαροκολώνες, δίνοντάς τους παράξενα σχήματα».





Ιπποκράτους 15 και Ακαδημίας. Η Φοιτητική Λέσχη του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου λειτουργεί βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο. Χωρίς χρονολογία.

Η διάθεση του οικοπέδου και τα έξοδα ανέγερσης έγιναν από κληροδότημα του ευεργέτη Αντωνίου Φ. Παπαδάκη (1811; - 1878) από το Ψυχρό Λασιθίου.
Πατέρας του ήταν ο παπά Φραγκιάς Καμπάνης ενώ λέγεται ότι αδελφός του υπήρξε ο εξισλαμισθείς στην Αίγυπτο Ισμαήλ Σελίμ Πασάς, για αυτό και το προπολεμικό μέγαρο φέρει το όνομά του και αναμνηστική εντειχισμένη επιγραφή.





Η επιστροφή των βασιλέων από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η αφορμή για αυτήν την φωτογραφία.
Πρώτη επίσκεψη των βασιλέων αναφέρεται στα 1953. Ταξίδεψαν με το υπερωκεάνιο ΗΝΩΜΕΝΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ. Την Φρειδερίκη έντυσε ο Ζαν Ντεσσές (Jean Dessès 1904 - 1970). Οι TIMES της έκαναν εξώφυλλο.
Η βασίλισσα Φρειδερίκη με τον διάδοχο Κωνσταντίνο και την πριγκίπισσα Σοφία έκαναν τον Δεκέμβριο του 1958 ένα ταξίδι έξι εβδομάδων με σκοπό μεταξύ των άλλων να ενημερωθεί η Φρειδερίκη «για τις ειρηνικές μεθόδους χρήσης της ατομικής ενέργειας». «Πλήθη κόσμου συνοθούνται διά να επευφημήσουν τους Βασιλείς κατά την άφιξίν των εις Αθήνας».

Η φωτογραφία είναι χωρίς χρονολογία.
Εμάς μας ενδιαφέρει ότι βλέπουμε το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας στην πλατεία Συντάγματος.
Στην θέση του KING GEORGE HOTEL δεξιά ήταν η οικία του Στέφανου Σκουλούδη του οποίου και η εξοχική έπαυλη στο Πειραιά αντικαταστάθηκε από το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο «Μεταξά».
Το HOTEL GRAND BRETAGNE μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση στα 1874 όταν στα 1873 άδειασε το Μέγαρο Αντωνίου Δημητρίου που μίσθωνε η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή από το 1852 και σε σύντομο χρόνο μετατράπηκε στο εν λόγω ξενοδοχείο. Η προέκταση προς την Πανεπιστημίου έγινε γύρω στα 1930. Το αρχικό κτήριο του 1842/43 σε σχέδια Θεόφιλου Χάνσεν κατεδαφίστηκε στα 1957, τα εγκαίνια της νέας οικοδομής έγιναν τον Νοέμβριο του 1959. Στην διετία 1972-1974 προστέθηκαν 36 δωμάτια. Ήταν κλειστό από τον Νοέμβριου του 2001 για την σύγχρονη ριζική του ανακαίνιση. Άνοιξε την Παρασκευή 21.3.2003.
Με την ευκαιρία της επαναλειτουργίας του κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΕΡΚΥΡΑ το βιβλίο του Αγγέλου Βλάχου «Μεγάλη Βρεταννία. Ένα ξενοδοχείο - σύμβολο» που παρουσιάστηκε εκεί το μεσημέρι της 3.7.2003. Ήμουν προσκεκλημένος. 




 
           Το «Αρσάκειον» της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας στο Ψυχικό της Αθήνα. Λειτουργεί από το 1933.






5 Ιουλίου 1957. Έβδομο Διεθνές Θεατρικό Συνέδριο.
Οι εργασίες του άρχισαν  στην αίθουσα τελετών του Πολυτεχνείου Αθηνών παρουσία του Κωνσταντίνου Τσάτσου και του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου με εκπροσώπους από διάφορα κράτη μέλη του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Στην εποχή μας έχουμε αντίστοιχες δραστηριότητες, όπως τα Πανελλήνια Θεατρολογικά Συνέδρια.
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899 - 1987) ήταν Υπουργός Προεδρίας από 29.2.1956 έως 5.3.1958 και 17.5.1958 έως 20.9.1961.
Ο Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος (1909 - 1988) χρημάτισε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων από 6.10.1955 έως 29.2.1956 και 1.6.1957 έως 5.3.1958.
Στις 5 Νοεμβρίου 1957 εκφώνησε επικήδειο και συνόδευσε τον νεκρό του Καζαντζάκη στην τελευταία του κατοικία.




 
Εβδομάδα θεάτρου στα 1960. Καλλιτεχνικό συνέδριο. Η έναρξη της εκδήλωσης έγινε στις 14 Νοεμβρίου 1960 στο Θέατρο Αθηνών.
Αυτός που μιλάει στην μέση είναι ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς.
Από τα αριστερά, ο αρχιμουσικός Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο πρόεδρος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων Γιώργιος Ασημακόπουλος, ο διευθυντής Γραμμάτων και Θεάτρου του Υπουργείου Παιδείας Γιώργος Κουρνούτος και στα δεξιά η χορογράφος Τατιάνα Βαρούτη.
Ο Αντίοχος Ευαγγελάτος (1903;-1981), μουσουργός, συνθέτης κλασικής μουσικής, ήταν πατέρας του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου (1940 - 2017), του οποίου ο γιός με το ίδιο όνομα, Αντίοχος, έφυγε πολύ νωρίς από την ζωή (1985 - 2010).
Ο Γιώργος Ασημακόπουλος που πέθανε στις 6 Μαρτίου 1970 διατέλεσε πρόεδρος στην Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων από το 1947 έως το 1971.
Ο Γιώργος Κουρνούτος (1913 -1989) ήταν φιλόλογος και συγγραφέας.
Η Τατιάνα Βαρούτη (1921 - 23 Ιανουαρίου 2007), γνωστή πρώτη χορεύτρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αλλά και του Βασιλικού Θεάτρου. Σύζυγός της αρχικά (1941) ήταν ο Λεωνίδας Ζώρας (1905 - 1987, πρώτη σύζυγός του από το 1932 έως το 1939 η Κρινώ Καλομοίρη κόρη του Μανώλη Καλομοίρη, τρίτη από το 1953 η Μαρίνα Κρασσά, τέταρτη από το 1972 η Μπριγκίτε Κόσσοβ), έπειτα ο δημοσιογράφος - θεατρικός κριτικός Αχιλλέας Μαμάκης (πέθανε σε ηλικία 60 ετών στις 23.8.1966) που δημιούργησε την ραδιοφωνική εκπομπή «Το θέατρο στο μικρόφωνο». Η πειραιώτισσα Ματίνα Καρρά είχε παρακολουθήσει μαθήματα κλασικού μπαλέτου στην Σχολή της Τατιάνας Βαρούτη και της Έλενας Τσουκαλά για μια περίπου δεκαετία.
   


 
 

 
15 Ιουλίου 1969. Έναρξη Φεστιβάλ Αθηνών. Παρουσία του αντιβασιλέα αντιστράτηγου Γεωργίου Ζωϊτάκη άρχισε το Φεστιβάλ Αθηνών με την όπερα ΜΑΚΒΕΘ (
Macbeth) του Giuseppe Verdi.
Στην φωτογραφία βλέπουμε τους καλλιτέχνες: Κώστας Πασχάλης, Ίγκε Μπορκ, Πέτερ Λάγκερ, Θ. Μπίτσος, Μαρία Λεοντοπούλου, ο σκηνοθέτης Τζ. Κόπλεϋ και ο Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής κατά την διάρκεια της δεξίωσης.
Ο βαρύτονος Κώστας Πασχάλης (1929 - 2007) έπαιξε σε πολλές κρατικές όπερες.
Tο Τζ. Κόπλεϋ αντιστοιχεί στον γνωστό σκηνοθέτη - παραγωγό John Copley, που γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1933 στο Birmingham της Αγγλίας ως John Michael Harold Copley.
Ήταν η μόνη συνεργασία της μονωδού/υψιφώνου Ίγκε Μποργκ στον ρόλο της Λαίδης Μάκμπεθ με την Ε.Λ.Σ. Η Γερμανίδα
Inge Borkh στις 26.5.2016 γιόρτασε τα 95 της χρόνια. 
[Από την ανάρτηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την παράσταση Μάκβεθ: Στο δραματολόγιο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής η όπερα προστέθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών στις 15 Ιουλίου 1969 με πρωταγωνιστές τον Κώστα Πασχάλη και την Ίνγκε Μπορκ. Η μουσική διεύθυνση ήταν του Λαμπέρτο Γκαρντέλλι και η σκηνοθεσία του Τζων Κόπλεϋ. Στο θέατρο Ολύμπια το έργο παραστάθηκε για πρώτη φορά στις 12 Ιανουαρίου 1973 και πάλι με πρωταγωνιστή τον Κώστα Πασχάλη]





Φεστιβάλ Αθηνών 1969. «Εις το θέατρον Ηρώδου Αττικού η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσίασε την όπερα του Πουτσίνι ΤΟΥΡΑΝΤΩ με την Μάριον Λίπερτ τον Τίμο Κάλιο και τους Πηλού, Γιαννουλάκο, Δασκαλάκη κ.λ.π. το έργον εσκηνοθέτησεν η MARGHERITA WALLMANN».
Η Τουραντό (TURANDOT) του GIACOMO PUCCINI παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την Εθνική Λυρική Σκηνή στις 8 Οκτωβρίου 1958.
Η
Margherita Wallmann (1904 - 1992) υπήρξε μπαλαρίνα, χορογράφος και σκηνοθέτης όπερας. Στην δεκαετία του 1950 επέλεγε να ανεβάζει νέες παραστάσεις στις όπερες, όπως τον Τουραντό στην σκάλα του Μιλάνου στα 1958 με την σουηδή δραματική σοπράνο Birgit Nilsson (1918 - 2005). Επανέλαβε το έργο στα 1961 και στα 1965.
Η γερμανίδα
Marion Lippert (1939 - 1997) υπήρξε σολίστ και σοπράνο. Συνεργάστηκε μόνο μια φορά με την Εθνική Λυρική Σκηνή σε αυτόν τον ρόλο της Turantot που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο στα 1969 κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Ζαννέτ Πηλού (
Jeannette Pilou, γεν. 1937): Λυρική σοπράνο από την Αίγυπτο, ελληνικής καταγωγής. Έπαιξε τον ρόλο της Liù.
Βασίλης Γιαννουλάκος (γεν. 1933). Μονωδός, βαρύτονος.
Θυμάμαι ότι η Τουραντό ξαναπαίχτηκε στο Ηρώδειο και τον Ιούνιο του 2008.





Στην περίοδο της επταετίας ο κόσμος τρεφόταν με άφθονο άρτο και θεάματα. Η κυβέρνηση φρόντιζε να προβάλλει διεθνώς την καλή της πλευρά.
Οι έξι Ολυμπιάδες Τραγουδιού στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας από το 1968 έως το 1973 άφησαν καλές αναμνήσεις.
Σε αυτήν την φωτογραφία, στιγμιότυπο από την «πρες κόνφερανς» που έδωσε ο υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Βοβολίνης (1913 - 1970) στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας προς τους αφιχθέντες  ξένους καλλιτέχνες και δημοσιογράφους για την δεύτερη Ολυμπιάδα Τραγουδιού. Έγινε στις 27 - 29 Ιουνίου 1969. Νικήτρια, η Κλειώ Δενάρδου με το τραγούδι «Που να’ ναι ο ίσκιος σου Θεέ».




 
«Τα υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Αμερικής διεθνούς φήμης πρωτοποριακά μπαλλέτα του
ALWIN NICOLAIS έφθασαν εις Αθήνας και θα εμφανισθούν το Σάββατο στο θέατρο Ηρώδου Αττικού στο Φεστιβάλ Αθηνών».
O Alwin Nicolais (1910/12; - 1993), ήταν αμερικανός χορογράφος που έκανε την ευρωπαϊκή εξόρμηση του μπαλέτου του στα 1968 ξεκινώντας από το Παρίσι.





                          Φεστιβάλ Επιδαύρου, παράσταση του έργου ΜΗΔΕΙΑ. Χωρίς χρονολογία.   




 
Ballet Lambrinos. Μπαλέτα Λαμπρινού. Φωτογραφία σε στούντιο του εξωτερικού. Χωρίς χρονολογία. Δεν βρήκα περισσότερα στοιχεία, την παρουσιάζω επειδή μου αρέσει το καλλιτεχνικό στήσιμο των χορευτών. 





Daphni Wine Festival 1960. Γιορτή κρασιού στο Δαφνί το έτος 1960. Γιορταζόταν νομίζω από το 1954 και σταμάτησε - αφού ατόνησε - μετά το 1990. Θυμάμαι είχα πάει μια φορά στα γυμνασιακά μου χρόνια με τον συμμαθητή μου Γιώργο Παπουτσή. Το βαρέλι διαφημίζει την Αράχωβα, όταν φημιζόταν σχεδόν μόνο για τα κρασιά της, τα κρέατα, τα ζυμαρικά, τα υφαντά, πριν την τουριστική ανάπτυξη και το χιονοδρομικό της κέντρο.
 





 
      


Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Οι διαλέξεις της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς εις μνήμην Νίκου Καζαντζάκη στα 1957.


                                                                           Ερευνά και γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης. 

Είχα ξεκινήσει να γράφω για τον Καζαντζάκη χρόνια πριν.
Νομίζω άρχισα με την φράση «τι σχέση έχω εγώ με τον Νίκο Καζαντζάκη;» και συνέχισα με το να ξετυλίγω στους τυχόν αναγνώστες μου την εξ απαλών ονύχων γνωριμία με το έργο του.
Το κείμενο όμως χάθηκε, κάπου ανάμεσα στις χειρόγραφες σημειώσεις στα χαρτιά και στην πληκτρολόγηση στο
Microsoft Office Word.
Τώρα προσπαθώ να θυμηθώ και να απλώσω πάλι τις σκέψεις μου..
Αρχικά, στην εφηβεία μου ήμουν συχνός επισκέπτης της Βικελαίας Βιβλιοθήκης Ηρακλείου. Μετά στράφηκα σε πιο συγκεκριμένα θέματα, έγινα τακτικός μελετητής στο Ιστορικό Μουσείο της πόλης και ήλθα σε επαφή με την ειδική αίθουσα ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, αφιερωμένη στον συγγραφέα με ενθύμια και τεκμήρια της ζωής του.
Ύστερα η δεύτερη γυναίκα του νονού μου Γιάννη Γιακουμάκη, οπότε και το σπίτι τους, ήταν από τους Βαρβάρους Ηρακλείου, γνωστό και ως Μυρτιά, ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό που γεννήθηκα, τους Κουνάβους. Μερικά καλοκαίρια τα περνούσα εκεί, κι επειδή η νονά είχε κάποια σχέση, έβλεπα τις εργασίες για την ανέγερση και την ολοκλήρωση του κτηρίου, τριγύριζα ελεύθερα και ξέγνοιαστα μέσα στο Μουσείο (εγκαίνια στις 27 Ιουνίου 1983 από την Μελίνα Μερκούρη) που φτιάχτηκε σκόπιμα για να στεγάσει τα προσωπικά του αντικείμενα και τις πρώτες εκδόσεις - σε όλες τις γλώσσες - των πολύτιμων βιβλίων του.
Ο παλιός μου φίλος, σκηνογράφος Γιώργος Ανεμογιάννης (1919 - 2005) είχε προσφέρει το οίκημα και συγκρότησε την συλλογή. Είναι ο ίδιος που αναφέρει: «Έχοντας κάποια πείρα από το Μουσείο Πάνου Αραβαντινού στον Πειραιά, που την οργάνωσή του είχα αναλάβει λίγα χρόνια πριν, οραματίστηκα, μέσα σε προθήκες την προβολή χειρογράφων, βιβλίων, επιστολών και προσωπικών αντικειμένων που θα εικονογραφούσαν κείμενο - χρονοδιάγραμμα για τον κρητικό τιτάνα της σκέψης…».
Μετά η σταθερή, νυχτερινή κυρίως, επίσκεψή μου στον τάφο του Καζαντζάκη, στον προμαχώνα του Μαρτινέγκο, με θέα προς την πόλη, κάθε φορά που βρίσκομαι στο αγαπημένο μου Ηράκλειο, ηρεμεί το θυμικό μου και κεντρίζει τις πνευματικές μου αναζητήσεις.
Εδώ θα αναφερθώ για τις εκδηλώσεις της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς που οργανώθηκαν αμέσως μετά την αποδημία του. 

Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ, 28.10.1957.
Υπό της «Φιλολογικής Στέγης» εξεδόθη επί των θανάτω του μεγάλου Έλληνος συγγραφέως Νίκου Καζαντζάκη το ακόλουθον ψήφισμα:
Σήμερον 28ην Οκτωβρίου 1957 το Διοικητικόν Συμβούλιον της «Φιλολογικής Στέγης» Πειραιώς κατόπιν προσκλήσεως του Προέδρου του κ. Γρηγορίου Θεοχάρη συνήλθε εις έκτακτη συνεδρίασι και παρισταμένων των κ. Μανόλη Ρούνη, Γιάννη Χατζημανωλάκη, Αργύρη Κωστέα Κ. Θεοφάνους.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΟΜΟΦΩΝΩΣ
1) Δηλώνει την συγκίνησιν και την συμμετοχήν της «Φιλολογικής Στέγης» εις το πένθος του πνευματικού κόσμου του τόπου για τον θάνατον του κορυφαίου Έλληνος ποιητού και πεζογράφου Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος με το μεγαλόπνευστον έργον του και με το έξοχον [πνευματικόν] ήθος του υπήρξεν πρότυπον ευρυτάτης ηθικής δραστηριότητος, ετίμησε και προέβαλε διεθνώς το ελληνικόν όνομα και υπηρέτησε ειλικρινώς με το έργον του και με την ζωήν του τα μεγάλα κρίσιμα θέματα της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του ανθρωπίνου προορισμού.
2) Να ανακοινώση ο κ. Πρόεδρος τον θάνατον του Νίκου Καζαντζάκη εις την πρώτην [δημοσίαν] συνεδρίασιν της «Φιλολογικής Στέγης».
3) Να οργανωθή εντός του Νοεμβρίου και εις τον κύκλον των διαλέξεων της «Φιλολογικής Στέγης» σειρά ειδικών ομιλιών για το ποιητικόν, το πεζογραφικόν και το θεατρικόν έργον του εκλιπόντος.
4) Να διαβιβασθούν τα συλλυπητήρια της «Φιλολογικής Στέγης» προς την κ. Ελένην Σαμίου - Καζαντζάκη,  και
5) Να δημοσιευθή το παρόν διά του τύπου.
Ο Πρόεδρος
ΓΡΗΓ. Ν. ΘΕΟΧΑΡΗΣ
Ο Γεν. Γραμματεύς
Γιάννης Ε. Χατζημανωλάκης

 
Εφημερίδα  Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 31.10.1957.
ΣΕΙΡΑ ΔΙΑΛΕΞΕΩΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΝ
Ως ανηγγέλθη, εις το επί τω θανάτω του Ν. Καζαντζάκη εκδοθέν ψήφισμα, η «Φιλολογική Στέγη» θα οργανώση σειράν διαλέξεων διά τον εκλιπόντα μεγάλον Έλληνα συγγραφέα. Εις την σειράν των τιμητικών αυτών εκδηλώσεων, αι οποίαι θα δίδωνται κατά Τετάρτην εις το Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου, περιλαμβάνονται ομιλίαι των κ. κ. Ντέμη Αποστολοπούλου διά τον ποιητήν Καζαντζάκην, Κώστα Σούκα διά τον πεζογράφον, Κωστή Μεραναίου διά τον στοχαστήν και Μανώλη Ρούνη διά το θεατρικόν έργον του Καζαντζάκη.
Στις 13 Νοεμβρίου 1957 έγινε στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου η πρώτη δημόσια συνεδρίαση της Στέγης της 27ης περιόδου. Ο αντιπρόεδρός της Μανόλης Ρούνης ανακοίνωσε τα εξής:
… Η Φιλολογική Στέγη συμμετέχει στο βαρύτατο πένθος του θανάτου του κορυφαίου Έλληνος ποιητού και πεζογράφου Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος με το ήθος του υπήρξε πρότυπον ευρυτάτης ηθικής δραστηριότητος, ετίμησε και προέβαλλε διεθνώς το Ελληνικόν όνομα και υπηρέτησε ειλικρινώς με την δημιουργίαν του και με την ζωήν του τα μεγάλα κρίσιμα θέματα της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του ανθρωπίνου προορισμού.
Ο Νίκος Καζαντζάκης ήτο ένας ανένδοτος πνευματικός ασκητής. «Είχε, αληθινά καταργήσει την ύλη - και ετυράννησε τη ζωή του». Έζησε σε μεγάλη μοναξιά, σε σκληρή εγκατάλειψη, σε απέραντη ερημιά και σε απρόσμετρη φτώχεια.
Ο μέγας Κρητικός σβύνοντας το βράδι της 26ης Οκτωβρίου στην κλινική του Φραϊμπουργκ εδικαιούτο να ψιθυρίση το «νυν απολύοις», γιατί η ζωή του ολόκληρη, από τα σοφά νιάτα του μέχρι τα αγωνιστικά γηρατειά του, υπήρξεν ένας ασυμβίβαστος αγώνας ψυχικής αυτοτελειώσεως.
Ήτο ο Νίκος Καζαντζάκης ένας άρτιος άνθρωπος. Ζώντας είχε κάμνει και τη σάρκα του πνεύμα - «πολύχρωμο, ελεύθερο παιχνίδι του αγέρα».
Κι’ αυτό το πνεύμα πιστεύει η Φιλολογική Στέγη ότι ζει - ζει για να τιμά πάντα τον ίδιο - το ηρωϊκό πνευματικό τέκνο της Κρήτης και την Ελλάδα …


Φουαγιέ Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 1957. Η πρόσκληση της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς για την πρώτη διάλεξη αφιερωμένη στον Νίκο Καζαντζάκη. Ομιλητής ο Ντίμης Αποστολόπουλος.
 
Η πρώτη διάλεξη κύκλου για τον Νίκο Καζαντζάκη έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1957 στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου.
Ομιλητής ο  Ντίμης Αποστολόπουλος, παλιός συνεργάτης της πειραϊκής εφημερίδας ΝΕΟΙ ΣΚΟΠΟΙ.
Παρούσα η Ελένη χήρα Νίκου Καζαντζάκη «η οποία και ηυχαρίστησε τον Πρόεδρον της «Φιλολογικής Στέγης» κ. Γρηγ. Θεοχάρην διά τας υπέρ του έργου και της μνήμης του εκλιπόντος συζύγου της συνεχείς και πρωτοπορειακάς εκδηλώσεις της «Φιλολογικής Στέγης».
Πυκνό το ακροατήριο, γεμάτο ονόματα του πειραϊκού πνεύματος της εποχής εκείνης.
Ο Μανόλης Ρούνης προλόγισε και προσφώνησε τον ομιλητή:
… Ζώντας ο Νίκος Καζαντζάκης, τολμηρός πάντοτε ταξιδευτής είχεν εισχωρήσει πολλές φορές στην περιοχή το θανάτου, ακατάβλητος Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια της ακριτικής τέχνης - και πεθαίνοντας με το θάνατό του ενίκησε το θάνατο, ένας αιώνιος, αθάνατος Οδυσσέας, που ζει τη φοβερή ανηφορική του έφοδο μέσα σε μιάν ατμόσφαιρα αθανασίας.
Με ανάλογα αισθήματα - υπερήφανη και αδάκρυτη η Κρήτη εδέχτηκε στις 5 Νοεμβρίου τον αθάνατο Οδυσσέα της που επραγματοποιούσε την ύστατη επιστροφή στα γενέθλια χώματα, το «νόστιμον ήμαρ» - . Μιάν επιστροφή πανηγυρική και επίσημη, που ο ίδιος ο Καζαντζάκης, Οδυσσέας και Προφήτης καθώς ήταν, τον είχε επικά τραγουδήσει στους έξοχους στίχους της Οδύσσειάς του:
«…Φωνάζει αλάργα η βάρδια του βουνού:  – Καράβι κατεβαίνει.
Φωνάζει ευθύς η βάρδια του γιαλού: - Μες στο λιμάνι εμπήκε.
Φωνάζει ο δοξαράς κι’ αρπάει τη γης: Κρήτη καλώς σε βρήκα».

«Η περιεκτική και στοχαστική ομιλία του κ. Ντίμη Αποστολοπούλου απέσπασε δικαίως τα χειροκροτήματα του εκλεκτού πυκνού ακροατηρίου της χθεσινής διαλέξεως..» έγραψε ο ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ στις 21.11.1957.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΩΡΑ στις 22.11.1957 αναφέρθηκε εκτενώς στην ομιλία του:
Ο κ. Ντίμης Αποστολόπουλος βαθύς γνώστης και μελετητής του έργου του Καζαντζάκη μάς έδωσε στην σχετικά σύντομη αλλά περιεκτική ομιλία του μια πιστή σκιαγραφία του αστάθμευτου αυτού αναχωρητή του πνεύματος, του γεμάτου δημιουργικές ανησυχίες και εναγώνιους οραματισμούς. Κάθε πλευρά που συνθέτει την «περίπτωση» - κι όχι το «πρόβλημα» -  Καζαντζάκη εξετάσθηκε με προσοχή από τον κ. Αποστολόπουλο, με φυσικό επακόλουθο την μεθοδική ανάλυση και την ακριβολογημένη τοποθέτηση του ποιητικού έργου του μεγάλου Κρητικού. Η ομιλία του ήταν ένα άρτιο κείμενο που έκλεινε μέσα του πολλή γνώση, στοχασμό, ευαισθησία και αγάπη…
Τελειώνοντας πρέπει να σημειώσουμε ότι η παρουσία της χήρας του κορυφαίου συγγραφέα κ. Ελένης Σαμίου - Καζαντζάκη έδωσε ένα ιδιαίτερο τόνο στην προχθεσινή εκδήλωση. Απλή και απέριττη μέσα στο πένθος και την οδύνη της, η κ. Καζαντζάκη δέχθηκε με συγκίνηση τις αυθόρμητες εκδηλώσεις σεβασμού και αγάπης του πυκνού και εκλεκτού ακροατηρίου. Και έφυγε με έκδηλη την ικανοποίησή της για την ωραία πρωτοβουλία της «Φιλολογικής Στέγης, που - εις πείσμα μερικών αμαθών θορυβοποιών - απέδειξε πως σε αυτήν την πολιτεία, που όλοι την έχουν εγκαταλείψει και όλοι την αδικούν υπάρχουν επιτέλους μερικοί άνθρωποι, που εξακολουθούν να πιστεύουν στην αξία του πνεύματος και ξέρουν να τιμούν όπως πρέπει τους πνευματικούς ήρωες και τους πνευματικούς οδηγούς…
Στην τιμητική πρόσκληση - σύμφωνα με την επιστολή που συνηθιζόταν να στέλνουν οι μη παρευρεθέντες - δεν ανταποκρίθηκε ο Δήμαρχος Δημήτριος Σαπουνάκης. 
 
Φουαγιέ Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Τετάρτη 11Δεκεμβρίου 1957. Η πρόσκληση της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς για την δεύτερη διάλεξη αφιερωμένη στον Νίκο Καζαντζάκη. Ομιλητής ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος. 
 
Για την δεύτερη εκδήλωση για την μνήμη του Νίκου Καζαντζάκη δεν βρήκα πολλά στοιχεία. Έγινε την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 1957, ώρα 7.30 μ. μ.
Ομιλητής ήταν ο τέως υφηγητής (στο 1947 είχε εκδιωχθεί από το Πανεπιστήμιο λόγω φρονημάτων, από την Ψυττάλεια εκτοπίστηκε στην Ικαρία) κι αργότερα ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος  Ι. Δεσποτόπουλος (1913 - 2016). Έμενε στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου 35. Μετά την διάλεξη, του στάλθηκε ευχαριστήρια επιστολή «Με την ελπίδα, ότι θα θελήσητε και εις το μέλλον να τιμήσητε την "Φιλολογικήν Στέγην" δια της συνεργασίας σας».

Φουαγιέ Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 1957. Η πρόσκληση της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς για την τρίτη διάλεξη αφιερωμένη στον Νίκο Καζαντζάκη. Ομιλητής ο Κώστας Σούκας.

Η Τρίτη διάλεξη για τον Νίκο Καζαντζάκη έγινε από τον Κώστα Σούκα στο Φουαγιέ Δημοτικού Θεάτρου, 18 Δεκεμβρίου 1957. Ο Μανόλης Ρούνης τον παρουσίασε «στο πολυπληθές και εκλεκτόν ακροατήριον [μεταξύ των οποίων και ο Αιδεσιμότατος   Γεώργος Πυρουνάκης]»με τα παρακάτω λόγια που διαβάζουμε στην εφημερίδα ΝΕΟΙ ΣΚΟΠΟΙ, 19.12.1957.
Συνεχίζοντας η «Φιλολογική Στέγη» τον κύκλο των διαλέξεων, που ανακοίνωσε ότι θα αφιερώση στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη καταθέτει κι’ απόψε τα άνθη της πνευματικής ευλάβειάς της στη μνήμη του μεγάλου νεκρού της 27ης Οκτωβρίου.
Μετά τον κ. Ντίμη Αποστολόπουλο και τον κ. Ι. Δεσποτόπουλο ο κ. Κώστας Σούκας ιδρυτικόν στέλεχος της «Φιλολογικής Στέγης», και εκλεκτός εταίρος του κύκλου μας θα μιλήση σήμερα με θέμα «ο Καζαντζάκης και η Κρήτη».
Αφού όμως στο βήμα της «Φιλολογικής Στέγης» θα βρεθή απόψε ο κ. Κώστας Σούκας κάθε μακρηγορία  στην παρουσίαση στοχάζομαι ότι θα κριθή περιττή και άστοχη.
Είναι κοινός τόπος, που έχει προσδεχθή την γενική και ανεπιφύλακτη συνομολόγηση, η διαπίστωση ότι ο ομιλητής μας είναι σήμερα ο κορυφαίος του Πειραϊκού πεζού λόγου, που προσφέρει στον τόπο μας την πολύτιμη ευκαιρία να δοκιμάζη σε μια καθολικώτερη προβολή στον ελλαδικό πνευματικό χώρο την υπερηφάνεια ότι διαθέτει έναν άξιο πεζογράφο, που ζει με ένταση και με στοχασμό τα πεπρωμένα του ανθρώπου και τα κρίσιμα αιτήματα των καιρών μας.
Ο κ. Κώστας Σούκας είναι ο δημιουργός της μοναδικής κι’ ανεπανάληπτης «Θάλασσας», που μένει στην περιοχή της νεοελληνικής γραμματείας σαν ένα ανυπέρβλητο σύμβολο της αγωνιζόμενης ανθρώπινης αξιοπρέπειας και που απέσπασε τον θερμό έπαινο του Καζαντζάκη, που έγραψε τότε - Ιανουάριος 1944 - στον κ. Κώστα Σούκα «…Σας γράφω για να Σας πω όλη μου την ευγνωμοσύνη. Αψεγάδιαστη, αντρίκια γλώσσα∙ ύφος θαυμαστό∙ αρσενικό γράψιμο. Δεν του βρίσκω κανένα ψεγάδι∙ κ’ η μονοτονία που μπορεί να πειράξει όσους αναζητούν στην τέχνη παρδαλές περιπέτειες κ’ ερωτικούς ερεθισμούς, μού φαίνεται το πιο απαραίτητο τραγικό στοιχείο στο έργο Σας αφτό δίνει στη βάρκα της «Θάλασσάς» Σας το πιο φριχτό τραγικό μεγαλείο κι’ η βάρκα αφτή σιγά, σιγά, γίνεται η γης ολάκαιρη μέσα στην αστρική ερημιά του χάους που όλο κάνει νερά, κιντυνέβει και θέτει σε ακατάπαφτη ανήλεη δοκιμασία, μέρα και νύχτα, την αντοχή της ψυχής μας…».
[Το κείμενο αντιγράφω από τα ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ της «Εταιρείας Ελληνικών Εκδόσεων» για την ΘΑΛΑΣΣΑ στο μυθιστόρημα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ, 1964, σαν πιο κοντά στην ορθογραφία από ότι στην αντιγραφή του στην εφημερίδα]
Είναι, ακόμη, ο κ. Κώστας Σούκας ο πρωτομάστορας του αποκαλυπτικού «Ποινικού Μητρώου» μιάς εποχής που καταξιώνει ιστορικά τον συγκλονιστικό αγώνα του ανθρωπίνου γένους για το ιερό δίδυμο έπαθλο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Το θέμα και η εργασία της σημερινής προσφοράς του κ. Κώστα Σούκα θα καλύψουν ένα βασικό και κύριο στοιχείο της καθολικής πνευματικής δημιουργίας του Νίκου Καζαντζάκη, αφού η Κρήτη - από την «Οδύσσεια» και την «Ασκητική» ως τον «Καπετάν Μιχάλη» - ήταν για τον Καζαντζάκη όχι απλά η γεννέθλια γη αλλά το ιερό κέντρο μιάς θρησκευτικής συνειδήσεως και το μυθικό σύμβολο της πρωταρχικής εστίας για την ηθική ζωή και την εγκόσμια ύπαρξή του.
Αυτήν την Κρήτη, την πνευματική θυγατέρα του Καζαντζάκη, που οι άντρες της αντικρύζουν με υπερηφάνεια κι’ αντρεία τη ζωή και τον θάνατο κι’ αυτόν τον Καζαντζάκη φυσικό τέκνο της Κρήτης θα μας ιστορήση απόψε με την τέχνη του λόγου του και με τη ευθύτητα του στοχασμού του ο κ. Κώστας Σούκας.


Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ, 19.11.1957.
«Ο κ. εις την Κώστας Σούκας ανέπτυξε εις την έξοχον ομιλίαν του τους υπάρχοντας δεσμούς μεταξύ Κρήτης και Καζαντζάκη και υπεγράμμισε ότι η Κρήτη απετέλεσε το πρωταρχικόν κέντρον διά την πνευματικήν δημιουργίαν και την εγκόσμιον ύπαρξιν του   Νίκου Καζαντζάκη».
 
ΣΧΟΛΙΑ:
*Στο ψήφισμα, τα εντός [ ] είναι συμπλήρωμα του κειμένου από την ίδια καταχώρηση στην εφημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΩΡΑ, 29.10.1957.
*Μετά το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη ο δημοτικός σύμβουλος Κωνσταντίνος Αντωνάκος, 1926  -  2003, σύζυγος της Ελένης Αντωνάκου (λογοτέχνιδα και αντιπρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά), πρότεινε στον Δήμο Πειραιά στην συνεδρίαση του Δ.Σ. της 4.11.1957 να ονομαστεί ένας δρόμος με το όνομά του.
Ο Θεοχάρης αρχικά έφερε αντιρρήσεις «διότι τα ονόματα αυτά πρέπει να είναι τοιαύτα ώστε να συνδέωνται αναποσπάστως με πρόσωπα έχοντα άμεσον σχέσιν με τον Πειραιά..». Αν πράγματι όμως υπήρχε ανώνυμη οδός στα Κρητικά, θα εγκατέλειπε την άποψή του... Τελικά συμφώνησε ότι «Αποδέχομαι την πρότασιν, υπό την έννοιαν ότι ούτω τιμώμεν και την παροικίαν των Κρητών και τον θανόντα βεβαίως»..
Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει τέτοια οδός στο Δήμο Πειραιά.
*Ντέμης Αποστολόπουλος: (1909 - 1962). Ταλαιπωρημένο το μικρό του όνομα από τις εφημερίδες της εποχής. 
Οι ΝΕΟΙ ΣΚΟΠΟΙ τον αναφέρουν Ντίνο, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΩΡΑ σωστά ως Ντίμη. Αναφέρεται ως νομικός, δοκιμιογράφος και φιλόσοφος. Θερμός μελετητής του έργου του Καζαντζάκη. Εργάστηκε στην Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Ο Μανόλης Ρούνης τον προσφώνησε: «Η πνευματική λαξευμένη ευαισθησία σας, η δημιουργική ιστορικότητα του στοχασμού σας, η διαύγεια και η πλαστικότητα της εκφράσεώς σας και η ευλυγισία, το χρώμα και ο παλμός του λόγου σας ήταν τα θέματα της αγάπης μας και οι πολυσήμαντες προμήθειες για τη δική μας μελλοντική πορεία».
*Εμμανουήλ (Μανόλης) Θρ. Ρούνης: 1927 - 4.10.2010. Όταν τον γνώρισα έμενε στην Αθήνα, οδός Βεΐκου 22. Ανάμεσα στους τίτλους του, Πρώην διοικητής του Αγίου Όρους (Ιούλιος 1964 - έως το 1967 που παύτηκε) και Άρχων Μέγας Ρεφερενδάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην κατοχή εξέδωσε το περιοδικό ΞΕΚΙΝΗΜΑ, τεύχος 1, Μάρτης 1944 και τεύχος 2/3, Απρίλης 1944.
*Κώστας Σούκας: (1894 - 1981). Λογοτέχνης. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Φιλολογικής Στέγης. Στα 1957 του είχε απονεμηθεί το Β΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το έργο του «Το ποινικό μητρώο μιάς εποχής».
*Ο Νίκος Καζαντζάκης ήλθε για πρώτη φορά στον Πειραιά στα 1889, όταν με τις δυσκολίες της επανάστασης η οικογένειά του (γονείς του ο Μιχάλης Καζαντζάκης και η Μαρία Χριστοδουλάκη, αδελφές του η Αναστασία και η Ελένη) κατέφυγε στην πόλη μας κι έμεινε περίπου έξι μήνες. Ύστερα χρησιμοποιούσε το λιμάνι του όταν ανέβαινε στην Αθήνα αλλά και για τις μετακινήσεις του με τα πλοία στην Κρήτη, τα νησιά και τα λιμάνια του κόσμου.   
*Ο Νίκος Καζαντζάκης όταν ήταν στην Καντόνα (Canton,
Guangzhou, λιμάνι της νότιας Κίνας) τον Ιούλιο του 1957, έκανε εμβόλιο ώστε να πάει στην Ιαπωνία. Από εκεί η πτήση του πέρασε πάνω από τον Βόρειο Πόλο και πήγε στην Κοπεγχάγη. Εξ αιτίας του εμβολιασμού υπέφερε από ένα οίδημα που κατέληξε σε γάγγραινα στο δεξιό του μπράτσο. Νοσηλεύτηκε στο Εθνικό Νοσοκομείο. Με βεβαρυμμένη την υγεία του μεταφέρθηκε στο Φράϊμπουργκ και εισήχθη στον Πανεπιστημιακή Κλινική. Αισθάνθηκε καλλίτερα, προσβλήθηκε όμως από ασιατική γρίπη, εξαντλήθηκε σωματικά και παρέδωσε το πνεύμα το Σάββατο 26 Οκτωβρίου 1957, ώρα 22.10. Οι τελευταίες λέξεις - επιθυμία του ήταν «ΝΕΡΟ! ΝΕΡΟ!».
*Οι περισσότερες φωτογραφίες που αφορούν στον μεγάλο Κρητικό συμπατριώτη μου έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα κι έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Δεν θα πρωτοτυπήσω με κάτι καινούργιο, θα παρουσιάσω κάποιες από την παραμονή του στην Αίγινα αλλά θα τις «τραβήξω» από το εκτός εμπορίου βιβλίου του Γιώργου Ανεμογιάννη με την εικονογραφημένη βιογραφία του Νίκο Καζαντζάκη (δεύτερη έκδοση, Αθήνα 2001) το οποίο μου δώρισε λίγο πριν φύγει από την ζωή.

Τον Ιούλιο του 1925 ο Νίκος Καζαντζάκης επισκέφτηκε την Αίγινα.   Το όμορφο νησί τον τράβηξε για μόνιμη εγκατάσταση. Μετά από πολλά ταξίδια τον ξαναβρίσκουμε από τις 19 Μαΐου 1927 να μένει στο σπίτι του Παύλου Χάνου (οδός Αφαίας, Χαλικάκι) όπου ασχολείται κυρίως με την συγγραφή τμημάτων της Οδύσσειας και άρθρων για το Λεξικό Ελευθερουδάκη. Εδώ σε φωτογραφία που έβγαλε στον Ναό της Αφαίας. Τον Οκτώβριο αναχώρησε για την Ρωσία. Στην Αίγινα επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1928. Τον Απρίλιο ξαναέφυγε για Ρωσία. Τον ξανασυναντάμε στην Αίγινα τον Δεκέμβριο του 1930 όπου παρέμεινε όλον τον χειμώνα στην οικία του Γιάννη Αγγελάκη. «Το σπίτι εδώ της Αίγινας είναι εξαίσιο. Μεγάλος κήπος, πορτοκαλιές, μανταρινιές, δάφνες, λαχανόκηπο, ελιές.. Μπορώ κι εργάζομαι σε απόλυτη ησυχία». Αναχώρησε για το Παρίσι. Στις 12 Απριλίου του 1933 έφτασε πάλι στην Αίγινα, όπου μαζί με τον Παντελή Πρεβελάκη κατοίκησαν στο παραθαλάσσιο σπίτι της Μαίρης Πάντου, που ήταν ξαδέλφη της Ελένης Σαμίου - Καζαντζάκη. Εκεί έμεινε και στα 1934.


Στα 1935 ο Νίκος Καζαντζάκης ταξίδεψε στην Ιαπωνία - Κίνα, στα μέσα Ιουνίου πάλι στην Αίγινα όπου αγόρασε ένα χωράφι στα βορειοδυτικά του νησιού (Πλακάκια) και έκανε ενέργειες να το κτίσει. Τα θεμέλια μπήκαν αρχές Μαΐου 1936, σε σχέδια Βασίλη Δούρα. Απεσταλμένος της εφημερίδας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ξαναπήγε στην Ισπανία για να περιγράψει τον εμφύλιο. Στην Αίγινα, παρέμεινε τον χειμώνα και άνοιξη του 1937 όπου κατά τον Απρίλιο τελείωσε την ανέγερση του σπιτιού του - οπότε και τον βλέπουμε σε φωτογραφία του ίδιου χρόνου. Εδώ ολοκλήρωσε την Οδύσσεια (επτά γραφές, 33.333 στίχοι !) που την εξέδωσε στα τέλη του 1938.


Αίγινα 1941. Ο Νίκος Καζαντζάκης στα σκαλιά του σπιτιού του. Το περισσότερο διάστημα της κατοχής το πέρασε στο νησί ξαναγράφοντας και τελειώνοντας έργα του.


1944, στο σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη στην Αίγινα, με την σύντροφό του Ελένη Σαμίου. Ο Άγγελος και η Εύα Σικελιανού τους πάντρεψαν στις 11 Νοεμβρίου 1945 στον Άγιο Γεώργιο Καρύτση. Τελευταία παρουσία του στην Αίγινα ήταν στα 1946. Η Ελένη Καζαντζάκη (1903 - 18.2.2004) ετάφη σε διαμορφωμένο χώρο στον προμαχώνα Μαρτινέγκο, με διακριτικότητα κοντά σε αυτόν του συζύγου της, το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2004.       












Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Έγκριτα φωτογραφικά στιγμιότυπα προς ενημέρωση των Ελλήνων όλου του κόσμου.


                                                                               Ερευνά και γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης.

Κράτησα για δεύτερη φορά - σε λίγο διάστημα - στα χέρια μου τους λίγους τσαλακωμένους φάκελους που προ πολλού είχαν χάσει το λευκό τους χρώμα.
Ήταν γεμάτοι με παλιές φωτογραφίες.
Μια ακόμα έκπληξη στο γεμάτο βιβλία, έντυπα και ζωγραφικούς πίνακες διαμέρισμα του φίλου μου Παναγιώτη Δριτσάκου στον Πειραιά. Αναγνωρίζοντας την συλλεκτική αδυναμία μου, αρωγός πάντα στις αναζητήσεις μου, ήδη μού είχε χαρίσει τέσσερις από αυτές με περιεχόμενο που αφορούσε στον Πειραιά.
Φαίνεται να είναι μέρος από έναν μεγαλύτερο όγκο φακέλων που κατά πάσα πιθανότητα θα περιμένουν την σειρά τους να φανερωθούν, αν δεν πεταχτούν στα σκουπίδια από κάποιον ανίδεο της αξίας τους που θα θελήσει να καθαρίσει τον χώρο που βρίσκονταν. Οι παρούσες χρονολογούνται από το 1956 έως το 1969.
Μια χάρτινη φωτογραφία, που βγαίνει από παλιό φιλμ και την γνωστή διαδικασία εκτύπωσης δεν θα χάσει ποτέ την γοητεία της όταν την κρατάμε στα χέρια και την κοιτάμε, σε αντίθεση με την σημερινή πρακτική της χρήσης κάμερας ή κινητού που μεταφέρει την εικόνα στην οθόνη, στα αρχεία ενός υπολογιστή, σε έναν σκληρό δίσκο ή ένα
USB.
Οι εν λόγω φωτογραφίες παραπέμπουν στην επίσημη κάλυψη των ειδήσεων με οπτικό υλικό, σε αυτό που ονομάζουμε φωτοειδησεογραφία (από την γαλλική λέξη
photoreportage). Επιστρέφουμε έτσι στην εποχή της αυθεντικής δημοσιογραφίας, πριν τα ηλεκτρονικά μέσα διαβρώσουν την τέχνη της επικοινωνίας στον βαθμό που σήμερα γνωρίζουμε.
Ο δημοσιογράφος με εντολή της εφημερίδας του έτρεχε ο ίδιος κοντά στα γεγονότα για να τα καταγράψει, ρωτούσε, ενημερωνόταν από τα δελτία τύπου και τις προσκλήσεις, κρατούσε σημειώσεις και καθαρόγραφε τα κείμενα με το χέρι ή στην γραφομηχανή ενώ ο φωτογράφος - εργαζόταν μόνος ή ανήκε σε ομάδα φωτορεπόρτερ - έβγαζε πολλαπλά ασπρόμαυρα αντίγραφα και τα έστελνε στα διάφορα έντυπα (εφημερίδες και περιοδικά) που συνεργαζόταν επί πληρωμή.
Έχω ξαναγράψει για τα διάφορα φωτογραφικά πρακτορεία που λειτουργούσαν στον Πειραιά και πιο πολύ στην Αθήνα. Οι φωτογραφίες διατηρούσαν την αποκλειστικότητα των δημιουργών τους με το να τίθενται σφραγίδες στην οπίσθια λευκή όψη.
Οι σφραγίδες που παρατήρησα, μαζί με τις ποικιλίες τους, είχαν τα παρακάτω στοιχεία: 

*ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΤΥΠΟΥ/ ΦΛΩΡΟΥ/ ΟΔΟΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ 15/ ΤΗΛ. 52.736 - ΑΘΗΝΑΙ
*ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΤΥΠΟΥ/ ΑΦΟΙ ΦΛΩΡΟΥ/ ΟΔΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 64 (ΟΜΟΝΟΙΑ)/ ΤΗΛ. 623-276 - ΑΘΗΝΑΙ
*ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΤΥΠΟΥ/ ΦΛΩΡΟΥ/ ΟΔΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 64 (ΟΜΟΝΟΙΑ)/ ΤΗΛ. 623-276 - ΑΘΗΝΑΙ
*ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΣ/ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ/ ΤΜΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΝ/ ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ 5Α/ ΤΗΛ. 30.118-55.065/ ΑΘΗΝΑΙ
*ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ/ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 39 (ΣΤΟΑ ΠΕΣΜΑΖΟΓΛΟΥ)/ 31.360 ΤΗΛ. 23.556 [Στρογγυλή σφραγίδα]
*ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ/ ΜΑΡΤΟΓΛΟΥ/ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ/ ΦΛΩΡΟΣ/ ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ/ ΣΤΑΔΙΟΥ 36/ ΣΤΟΑ ΠΕΖΜΑΖΟΓΛΟΥ/ ΑΘΗΝΑΙ/ ΤΗΛ. 22.348 [Στρογγυλή σφραγίδα]
*
COPYRIGHT/ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ/ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 39 (ΣΤΟΑ ΠΕΣΜΑΖΟΓΛΟΥ)/ 23.858 ΤΗΛ. 31.360 [Τετράγωνο πλαίσιο, στρογγυλή σφραγίδα, με τον χρόνο στις τέσσερις γωνίες]   
*
MEGALOCONOMOU BRO [S]/ GREEK PHOTO NEWS/ 13, ANTHIMOY GAZI ST./ TEL. 21.000/ ATHENS/ GREECE
*ΑΦΟΙ ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΥ/ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΑΖΗ 13/ (ΟΠΙΣΘΕΝ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ)/ ΤΗΛ. 21.000 ΑΘΗΝΑΙ
*ΑΦΟΙ ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΥ/ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΑΖΗ 13/ ΤΗΛ. 21.000 ΑΘΗΝΑΙ
*ΑΦΟΙ ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΥ/ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΑΖΗ 15/ ΤΗΛ. 21.000 ΑΘΗΝΑΙ [Σφραγίδα με χρονολογία 1962]
*ΑΦΟΙ ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΥ/ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΑΖΗ 15/ ΤΗΛ. 221.000 ΑΘΗΝΑΙ [Σφραγίδα με χρονολογία 1963]
*
C. MEGALOCONOMOU/ GREEK PHOTO NEWS/ 15, ANTHIMOY GAZI ST. -TEL. 221.000/ ATHENSGREECE
*ΧΑΡ. ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΣ/ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1926/ ΣΤΑΔΙΟΥ 7 ΤΗΛ. ΓΡ. 231.288/ ΑΘΗΝΑΙ » ΟΙΚ. 713.242
*ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ/ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ/ "ΕΝΩΣΙΣ"/ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΑΖΗ 9 - ΣΤΟΑ ΕΣΤΙΑΣ/ ΤΗΛ. 222.733 - ΑΘΗΝΑΙ
*ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ/ Σ. Μ. Τρεβιζάκη/ Βουκουρεστίου 21 Αθήναι Τηλ. 615.550
*ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ Σ. & Κ. ΤΡΕΒΙΖΑΚΗΣ/ ΒΑΛΑΩΡΙΤΟΥ 4Α /ΑΘΗΝΑΙ [Στρογγυλή σφραγίδα]
*ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ/ ΕΠΙΚΑΙΡΑ/ ΜΠΙΡΗΣ/ ΟΔΟΣ ΛΕΚΚΑ 12/ ΑΘΗΝΑΙ - ΤΗΛΕΦ. 33.074 [Στρογγυλή σφραγίδα]
*ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ/ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ/ “Χ. ΠΟΥΛΙΔΗΣ,,/ ΚΑΝΑΡΗ 9Α –ΑΘΗΝΑΙ/ ΤΗΛΕΦΩΝΑ 611-688 – 74-514
*
BASILE UL. RENTZIS/ GREEK & FOREIGN NEWSPICTURES SERVICE/ ST. CONSTANTINOU STR. 4-PHONE: 527.992/ ATHENS – GREECE
*
ΡΕΝΤΖΗΣ/ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ & ΞΕΝΟΥ ΤΥΠΟΥ/ ΟΔΟΣ ΑΓ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 4 (ΟΜΟΝΟΙΑ)/ ΤΗΛΕΦΩΝΑ 527-992, 532-770/ ΑΘΗΝΑΙ
*
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ/ “Δ. Α. ΧΑΡΙΣΙΑΔΗΣ,,/ ΣΤΑΔΙΟΥ 4 - 1ος ΟΡΟΦΟΣ/ ΤΗΛ. 32.011/ ΑΘΗΝΑΙ
*
ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΤΟΣ/ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ/ STUDIO - ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ/ ΒΑΛΑΩΡΙΤΟΥ 14/ ΑΘΗΝΑΙ 134 - ΤΗΛ. 625.429
*
ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΕΤΖΗΣ/ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ/ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ 24 - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ/ ΤΗΛ. 665.839-ΑΘΗΝΑΙ
*
Ε. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Α. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ - Ζ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ/ ΔΙΕΘΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΑ/ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 13/ ΑΘΗΝΑΙ - ΤΗΛ. 621.523 [Στρογγυλή σφραγίδα]
*
Η ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ/ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΤΥΠΟΥ/ ΖΑΛΟΓΓΟΥ 14/ ΤΗΛ. 639.272 – ΑΘΗΝΑΙ
*
ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ/ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡΣ/ ΟΔΟΣ ΠΡΑΞΙΤΕΛΟΥΣ 26/ ΤΗΛΕΦ. 26-225/ ΑΘΗΝΑΙ
*Copyright/ N. HADJISTYLIANOS/ 29, ANAGENNISSEOS STR./ HYMETTUS, ATHENS/ TEL. 51.279 - 23.075
*COPYRIGHT/ ATHENS NEWS RHOTO AGENSY/ ΑΓ.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 6/ ΑΘΗΝΑΙ - ΤΗΛ. 56.544
*ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ Κ. ΘΕΟΧΑΡΗΣ & Ν. ΤΣΙΚΟΥΡΙΑΣ/ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 29 - ΑΘΗΝΑΙ/ ΤΗΛΕΦ. 36-393
*ΦΩΤΟ - ΚΟΥΡΜΠΕΤΗΣ/ ΕΛΛΗΝ. ΦΩΤΟΓΡ
. ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ/ ΟΜΗΡΟΥ 6 -ΤΗΛ. 22-423/ ΑΘΗΝΑΙ
*IMAGES DE GRÈCE/ EN PHOTOS/ PAR PAUL MYLOF (F. I. A. P.)/ RUE MONFERATOU 85/ ATHÈNES

Ένας αριθμός φωτογραφιών των παραπάνω φωτορεπόρτερ, με τουριστικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον, έφεραν την σφραγίδα: OFFERED BY THE NATIONAL/ TOURIST ORGANISATION OF GREECE/ 4 ODOS STADIOU - ATHENS. Αρκετές είχαν την πίσω πλευρά κενή.
Εκτός από τον τύπο, τα πρακτορεία είχαν επαφές με διάφορους φορείς και αρχές, με δήμους και υπουργεία, που στο πλαίσιο της τρέχουσας επικαιρότητας φωτογράφιζαν τις εκδηλώσεις τους, τις αφίξεις επισήμων, τις σχολικές - θρησκευτικές εορτές, τα εγκαίνια νέων έργων και εγκαταστάσεων, τα καλλιτεχνικά δρώμενα, τα φεστιβάλ, την αθλητική δραστηριότητα και τόσα άλλα. Σε συμφωνία μαζί τους καθοριζόταν το πλήθος των αντιτύπων και η τιμή. Από τις πολλές φωτογραφίες που τυπώνονταν γινόταν η επιλογή των πλέον κατάλληλων για δημοσίευση. Οι υπόλοιπες φυλάσσονταν σε αρχείο ή πετιόνταν.
Μια κατηγορία από αυτές βρήκα να κατευθύνονται προς το Υπουργείο Εξωτερικών και από εκεί να αποστέλλονται στα Γραφεία Τύπου των ελληνικών πρεσβειών σε όλον τον κόσμο. Στην ακάλυπτη θέση της φωτογραφίας οι υπάλληλοι πρόσθεταν κολλώντας τα μικρά αποκόμματα δακτυλογραφημένου χαρτιού που περιείχαν τα ανάλογα επεξηγηματικά σχόλια. Το κείμενο ήταν σύντομο, σαν τηλεγράφημα.
Με τον τρόπο λοιπόν εκείνο, μαζί με τα κινηματογραφικά επίκαιρα που προβάλλονταν, μάθαιναν στην αλλοδαπή οι συμπατριώτες μας τα νέα της Ελλάδος.
Σε περίπτωση ακόμα που κυκλοφορούσαν ελληνόφωνα περιοδικά κι εφημερίδες ήταν μια καλή ευκαιρία για να συμπληρωθεί η ύλη. 
Τόσα χρόνια μετά, έως τις μέρες μας, οι πληροφορίες και τα πρόσωπα των φωτογραφιών αυτών αποτελούν για τους πολλούς σχεδόν ένα ξεχασμένο, άγνωστο τμήμα της ιστορίας.
Ξεφεύγοντας από την καθαρά πειραϊκή αρθρογραφία μου, θεώρησα καθήκον να τις αναδημοσιεύσω σε συνέχειες και να τις βγάλω από την λήθη, τονώνοντας έτσι την πενιχρή παρουσία ανάλογων φωτογραφιών στο διαδίκτυο, ειδικά τώρα που η κατοικία μου λόγω εργασιακών υποχρεώσεων μοιράζεται ανάμεσα στον Πειραιά και στο κέντρο της Αθήνας. Κάτι σαν αφιέρωμα στην πόλη που με φιλοξενεί…

Η Αθήνα με τον Λυκαβηττό όπως φαινόταν από την βορειοανατολική κορυφή της Ακρόπολης. Χωρίς χρονολογία.
 
Η Αθήνα με τον Λυκαβηττό, την Αγορά και την Αγία Μαρίνα Θησείου όπως φαινόταν από ύψωμα του λόφου των Νυμφών (Αστεροσκοπείου). Χωρίς χρονολογία.

«ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΕΡΓΩΝ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών με την παρουσίαν του Προέδρου της Κυβερνήσεως, των αρμοδίων Υπουργών, πολλών επισήμων και πλήθους κόσμου ετελέσθησαν τα εγκαίνια των έργων Ομονοίας.
Εις την φωτογραφίαν, Νυκτερινή άποψις της Πλατείας με τους φωτισμένους υδατίνους πίδακας εις το μέσον της σχηματισθείσης λίμνης. 31/3/59»
 
«ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΕΡΓΩΝ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών με την παρουσίαν του Προέδρου της Κυβερνήσεως, των αρμοδίων Υπουργών, πολλών επισήμων και πλήθους κόσμου, ετελέσθησαν τα εγκαίνια των έργων Ομονοίας. Εις την φωτογραφίαν Νυκτερινή άποψις της Πλατείας με τους φωτισμένους υδατίνους πίδακας εις το μέσον της σχηματισθείσης λίμνης. 31/3/59». Το σιντριβάνι έγινε σε σχέδια του Γεωργίου Ζογγολόπουλου (1901 ή 1903 - 2006).

«Αθήναι: Υπουργείον Εξωτερικών». Το παλαιό μέγαρο - οικία του Ανδρέα Συγγρού, στην γωνία της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας 5 και Ζαλοκώστα. Οικοδομήθηκε στα 1872-73 σε οικόπεδο αγορασμένο από την χήρα Θεοδώρου Ράλλη. Το σχεδίασε ο Ernst Ziller. Ο ιδιοκτήτης το τροποποίησε με την επίβλεψη του μηχανικού Νικολάου Σούτσου κι αργότερα ενός Γάλλου μηχανικού. Η Ιφιγένεια Συγγρού το γένος Μαυροκορδάτου το κληροδότησε στα 1921 για να στεγάσει το Υπουργείο Εξωτερικών. Το κτήριο υπέστη αρκετές αλλαγές, προστέθηκε μάλιστα και το αετωματικό προστώο στον όροφο.
 
Η Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και η Εθνική Βιβλιοθήκη στην Αθήνα. Χωρίς χρονολογία.

Αθήνα. Το εσωτερικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Έτσι το θυμάμαι κι εγώ που το επισκεπτόμουν όταν έκανα τις πειραϊκές έρευνες στα σπάνια βιβλία της. Χωρίς χρονολογία.

Η Γεννάδιος Βιβλιοθήκη Αθηνών. Χωρίς χρονολογία.

«The Tower of the Winds» στην Αθήνα. Χωρίς χρονολογία.
 
Η Στοά του Αττάλου στην αθηναϊκή αρχαία Αγορά. Χωρίς χρονολογία.

«Αθήναι: Κεραμεικός». Χωρίς χρονολογία.

Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών. Χωρίς χρονολογία. Βρίσκεται στην Δάφνη (μεταξύ των οδών Ηλιουπόλεως και Εθνικής Αντιστάσεως). Αναγέρθηκε στα 1931. Μηχανικοί αρχιτέκτονες οι    Γ. Σούλης και Γ. Κωνσταντινίδης. Εκτελεστής Δ. ΒΑΚΟΥΛΗΣ.

«Από τα εγκαίνια της νέας Λεωφόρου Ιλισού». Η σημερινή κάτω οδός Αρδηττού κατασκευάστηκε γύρω στα 1959 στην παριλίσσια πολύπαθη περιοχή με τις συνεχείς καταπατήσεις και τις αλλοιώσεις του φυσικού τοπίου. Στο βάθος διακρίνεται ο ναΐσκος της Αγίας Φωτεινής.

Ερχομός του έτους 1962 στο κέντρο της Αθήνας. Έξω από το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας στην συμβολή Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου. Ένα έθιμο που κρατάει δεκαετίες. «Την ημέραν της Πρωτοχρονιάς αι επιχειρήσεις της πόλεως καταθέτουν προ των τροχονόμων δώρα εκ των προϊόντων των επιχειρήσεών των, διά να διατρανώσουν με τον τρόπον αυτόν την αγάπην του Λαού προς τας δυνάμεις εσωτερικής ασφαλείας, και αποδείξουν την συμπαράστασήν του προς το επίπονον και πολλάκις επικίνδυνον έργον των».   

   
ΣΧΟΛΙΑ: Δεν προβαίνω σε αναφορές για την ιστορία του κάθε εικονιζόμενου κτηρίου. Σκοπός της δικής μου ανάρτησης είναι να εμφανίσω το σπάνιο αυτό φωτογραφικό υλικό. Εσείς μπορείτε να περιηγηθείτε ανατρέχοντας σε ανάλογα βιβλία ή στο διαδίκτυο. Επίσης έχετε την δυνατότητα στον υπολογιστή σας να μεγεθύνετε όσο θέλετε κάποιες επιφάνειες που σας ενδιαφέρουν ώστε να αποθαυμάσετε τις λεπτομέρειες που εμφανίζουν.